Υπάρχει παγκοσμιοποίηση; Σε ποιο επίπεδο;





Ήμουν τυχερός να έχω μια ενδιαφέρουσα κουβέντα μ' έναν φίλο μου για αυτό, και είδα ότι δεν είναι εξαιρετικά θετικό πράγμα αν και η άποψή μου δεν είναι μονόπλευρη.



Η παγκοσμιοποίηση υπήρχε για πολλούς αιώνες, αρχίζοντας με τις πρώτες μεγάλες αυτοκρατορίες της αρχαιότητας όταν η μακρινές επαρχίες προσπαθούσαν να μιμούνται την πρωτεύουσα. Τώρα το επίπεδο αυξήθηκε. Στην Ουκρανία (όταν ακόμα δεν υπήρχε αυτό το κράτος) άρχισε, πιστεύω, με την μουσική, με την μόδα η οποία γενικά εξερχόταν από τις ΗΠΑ. Δεν ήξεραν πώς ζούσανε εκεί (δεν ξέρουν και τώρα γιατί δεν μπορούν να σταματήσουν να είναι αφελείς), μην λέγοντας για τις άλλες χώρες. Αλλά η διαδικασία ξεκίνησε.



Σήμερα όχι μόνο στην Ουκρανία μπορούμε να βλέπουμε τα πρώτα αποτελέσματα. Τα χειρότερα πάντα είναι πιο εύκολα να δούμε, και εδώ αυτά είναι το ότι χάνονται έθιμα και έρχονται αντικαθιστά τα καινούργια. Θα ήταν καλό, όμως όταν αυτά είναι το Halloween ή η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου και τα λοιπά εμφανίζεται μια αίσθηση ότι καλύτερα να το ονομάζουμε αμερικανοποίηση. Επιπροσθέτως, μια άλλη συνέπεια είναι ένα χάσιμο λέξεων στις γλώσσες. Ποτέ δεν αρνήθηκα για την ανάγκη να πάρουμε ξένες λέξεις, αλλά δεν υποστηρίζω καθόλου να χρησιμοποιούμε τα feedback και άλλα αν κιόλας έχουμε τις δικές μας. Αυτό πιστεύω να είναι ένα μεγάλο πρόβλημα που αυξάνεται κάθε μέρα και κανείς δε θέλει να δει τι συμβαίνει γιατί δε θα είναι της μόδας. Από την άλλη πλευρά, εγώ προσωπικά δε βλέπω αυτό να είναι η παγκοσμιοποίηση.



Στο μυαλό μου, σ'αυτή την ιδανική ειρήνη χωρίς συγκρούσεις, η διαδικασία αυτή έχει τον μόνο της σκοπό να εξελισσόμαστε. Η ιδέα της, όσο για μένα, είναι να μαθαίνουμε όλες τις λεπτομέρειες για τη ζωή στις άλλες άκρες του πλανήτη (αρνητικές επίσης!), και μαζεύοντας τις εμπειρίες των άλλων πρέπει να φτιάξουμε κάτι καλύτερο χωρίς να καταστρέψουμε αυτό που έχουμε τώρα. Για μένα είναι μια ανταλλαγή πληροφοριών για τον πολιτισμό, για την ιστορία, για τις τέχνες και τις τεχνολογίες. Μου είναι αδύνατον να μεταδώσω πόσα πολλά έμαθα εγώ χάρη στην παγκοσμιοποίηση. Πόσο θα μπορούσε να μάθει ο κόσμος αν το έκανε κανονικά μην αφήνοντας στη ροή;



Τέλος, το πιο σημαντικό. Αν μάθουμε και αν καταλάβουμε ότι οπουδήποτε κοιτάξουμε, ζούνε οι εντελώς ίδιοι άνθρωποι, αν προσπαθούσαμε, τουλάχιστον λίγο, να μάθουμε (μην παίρνοντας αντικαθιστά τα δικά μας) τα έθιμα των άλλων, τότε δε θα είχαμε πολέμους γιατί εμείς θα ξέραμε ποιοι είναι και θα καταλαβαίναμε πώς μας προσπαθούν να κάνουν εχθροί κάποιες συγκεκριμένες προσωπικότητες.



Για τον λόγο αυτό, οι απαντήσεις μου είναι οι εξής. Η παγκοσμιοποίηση υπάρχει σήμερα, ωστόσο δεν είναι μια σωστή δυστυχώς. Αυτή παραμένει στο επίπεδο μίμησης. Τώρα πρέπει να το αυξηθούμε προσθέτοντας μια θέληση να αναπτύσσουμε. Τότε ίσως θα έχω κάποιο σεβασμό στην κοινωνία. Όμως δεν κινδυνεύω με τίποτα λέγοντας αυτό...
