Η μεγάλη ειπιρεία στη ζωή μου είναι όταν αποφάσησα να αφίσω την οικογένεια μου και να φέυγω από την χώρα μου σε μία άλλη. Είναι ιδέτερα συμαντικό για ειμένα γιατί είμαι η πρώτη γυνέκα που  κάνει τέτοια πράγμα στη όλη την χωριό μας. 

Ημονα 24 χρονών, μίλαγα λίγο αγγλικά, δεν είχα ούτε δουλειά ούτε σπίτι όταν ήρθα στη Κωνσταντινόπολη, και έπρεπε να κάνω τα όλα μόνη μου χωρίς καμία βοηθεια.

Καταρχάς, ήτανε πολύ δύσκολο να αποφασησω απο που να ξυκινήσω, άλλα κατάλαβα ότι είναι πολύ συμαντικό να μαθαίνω τουρκικά για να μπορώ να βρω δουλεία, διλαδή επογράφτηχα σε ένα σχόλειο ξενών γλωσσών και πηγά στα μαθήματα για ένα μήνα. Βέβεια, δεν κατάφερα να μάθω πολλά πράγματα γιατί ήταν πολύ πειρεργή ειπιρεία στο σχολείο. Οι περισσότεροι απο τους μαθητες ήτανε γυνέκες, ρουσικές, που ήρθανε στη Τουρκία για να παντρευτούν με άντρες τούρκος και όλη την ώρα ρωτάνε τον καθηγιτής εροτήσεις σχετικά με τους άντρες τους και πώς μπόρουν να διατηρήσουν καλή σχέση με την μητέρα του άντρα τους. Αποφάσισα να μην συνειχίζω τα μαθήματα και να ψάχνω για δούλεια. Βρήκα μια δουλεια και από τότε πόρεσα να λίγο λίγο μιλάω τουρκικά και να κάνω φιλους. Πέρασε 10 χρόνεια που έμαι εδώ. Δεν λυπάμε ούτε για που έφυγα απο την χώρα μου ούτε από τα μαθήματα τουρκικών.
