Αγαπητό μου ημερολόγιο, 

δεν ξέρω τι έχω ή τι μου συμβαίνει, αλλά συνεχίζω να είμαι πολύ λυπημένος. Τώρα, για παράδειγμα, ενώ γράφω αυτές τις λίγες λέξεις, δεν καταφέρνω να σβήσω τις μαύρες σκέψεις που με ακολουθούν εδώ και μερικές βδομάδες. Αυτό το πρωί, όταν ξύπνησα, δεν ήθελα ούτε να ανοίξω τα μάτα. Τελικά κατέφερα να σηκωθώ αλλά, μόλις άνοιξα το ραδιόφωνο, άρχισαν οι κακές νέες: οι δημοσιογράφοι μιλούσαν για μια νέα τρομοκρατική επίθεση στην Τουρκία, που είχε προκαλέσει σαράντα πέντε θύματα, ανάμεσα στα οποία υπήρχανε πολλές τουρίστες από την Γερμανία. Εκείνη την στιγμή, ενώ άκουγα τις νέες, σκεφτόμουν πως οι δημοσιογράφοι μόνο δίνουν σημασία σε αυτές τις χώρες όταν πεθαίνουν άτομα του ""Πρωτου Κόσμου"". Αν δεν υπήρχανε θύματα από την Γερμανία, σίγουρα που δεν θα είχαν μιλήσει τόσο καιρό για την Τουρκία. Λίγο μετά, πηγαίνοντας στη δουλειά, άρχισα να σκέφτομαι τι θα έκανα εγώ ενώπιον μια τρομοκρατική επίθεση στο μέτρο. Η ιδέα αυτή μ'ανησύχησε τόσο πολύ που δεν ήμουνα ικανός να πάω στο γραφείο. Αποφάσισα λοιπόν να γυρίσω στο σπίτι και πέρασα όλη την ημέρα στο κρεβάτι, χωρίς να φάω, χωρίς να πιω, χωρίς να κάνω τίποτα εκτός από να σκεφτώ για τον θάνατο.

Πριν από δύο ώρες, στις δέκα το βράδυ, αντιλήφθηκα ότι κανένας δεν μου είχε τηλεφωνήσει για να μάθει γιατί δεν είχα πάει στη δουλειά. Ξέρω ότι δεν έχω καλές σχέσεις με τους συνεργάτες μου αλλά κάποιος θα μπορούσε να έχει πάρει το τηλέφωνο για να με ρωτήσε πώς αισθάνομαι ή γιατί δεν πήγα στο γραφείο. Ξαφνικά όλες τις ανησυχήσεις μου για την τρομοκρατία ή για την Τουρκία εξαφανίστηκαν. Όλες τις σκέψεις μου αναφέρονται τώρα στους συνεργάτες μου, αλλά δεν έχω δύναμη για να γράψω τι σκέφτομαι για τον εγωϊσμό τους. Αύριο θα συνεχίζω.  


