Στην η αρχή είχαμε καποιές αμφιβολίες, αν μπορούμε να πάρουμε άδεια στην δουλειά, αν μπορούμε να μείνουμε όπως οργανήσαμε κτλ. Τέλος πάντον, ο κόσμος ήταν πλευρά μας και φύγαμε την Πόλη σε μια Κυριακή πρωι. Είχαμε μερικές στάσεις στον δρόμο. Πριν, επισκεφταμε την οικογενια του συζυγού μου στην Μπουρσα για το πρωινό. φάγαμε αρκετα νόστιμα φαγητα που η μαμα του ετοίμαζε όλο το πρωι. Μετά το πρωι, φύγαμε απο εκει γρήγορα επειδή ο στόχος μας ήταν να φτάναμε το βράδυ στη Φετχιγε που βρίσκεται σε 800 χ.μ. μακριά.

Σε δεύτερο επισόδιο στη ταξίδι μας δεν είναι πολυ ενδιαφέρον εκτός από ένας μέρος του δρόμου ο οποίος ήταν υπέροχος. Νομίζω αυτος είναι πολύ γνωστός διαδρομή, τον οποίο δεν θυμάμαι το όνομα το μέρος αυτη τη στιγμή, περνούσαμε σε δυο ώρες περίπου. Υπάρχουν τα δέντρα στα αριστερά και στα δεξιά, και επειδή είναι φθινόπωρο τα φύλλα έχουν όλα τα χρώματα. Οδηγήσεις σαν εισαι είναι πίνακα. Περάσαμε με κέφι και ήρθαμε δευτερή σταση στη Δαττσα σε θεία μου. Η Δαττσα που μου αρέσει πολύ και η θεία μου μένει εκεί. Έχει ένα σπίτι κοντά στη παραλία. Για αυτό μας αρέσει πάρα πολύ όταν φτάσαμε εκεί σε μια ώρα, τρέξαμε στη θάλασσα. Υπάρχει πιο καθαρά θάλασσα και μπορείς να δείς τα ψάρια εύκολα ενώ κολυμπάς. Πήγαμε σε μια ταβέρνα με την θεία μου, φάγαμε, ήπιαμε, μιλήσαμε και πάλι κάναμε όλα γρήγορα. 

Γυρίσαμε στον δρόμο προς την Φετχιγε. Αυτοί οι περιοχοί κι η Φετχιγέ και Δαττσα είναι κόντα. Σε 2 ώρες περίπου με το αυτοκίνητο. Δεν είναι κάτι ιδιαίτερος σε αυτό το δρόμο αλλά αυτή τη φορά είδαμε τα δάση που κάηκε λίγο πριν. Η θέα φαίνεται πολύ λυπημένη δυστυχός.

Όπως οργανίσαμε, φτάσαμε στη Φετχιγε στη οικογενιά μου για το βραδινό. Κάναμε οικογενιακή νυχτά.
