Μέχρι την περασμένη κυριακή είχα ένα γατάκι. όμως την κυριακή το έχασα με λίγο μην ανομενόμενο τρόπο. Ο κτηνίατρος που το πήγα έκανε διάγνωση ότι έχει καρκίνο αλλά δεν έχει σοβαρεύθει πολύ ακόμα. Άρχησα να το δίνω φάρμακα και σταδιακά καλυτέρευε. Μάλλον ήταν το κύκνειο άσμα του. πέθανε την κυριακή μεσημέρη και το ένταφιάσαμε στον κυπο του πολυκατοίκιά μας ακριβώς πάνω απο το παράθυρο μου. Ήταν ήδη ενήλικο όταν το προσφέραμε μια δεύτερη ευκαιρία και θυμάμαι ότι είχα σκεφθει τότε πρέπει να το υιοθετούμε έμεις αλλιώς δεν θα το πάρει κανεις επειδή είναι μεγάλο. Πέρασε εννέα χρονία και αυτό διάστημα για μένα ήταν μοναδική εμπειρία ίσος η συμαντικότερη εμπειρία τη ζωή μου.

Κατά τη γνώμη μου να ζω με ενα ζωο στο σπίτι μπορεί να είναι μία άρηστη μέθοδος να μάθει κάποιος να πάρει εύθηνση για οποιδήποτε πράγμα. Είναι σαν ενα παιδί. Απαιτεί να το ταϊζεις να το χαϊδεύεις κ.τ.λ. Επείσης είναι ένας πολύ ωραίος τρόπος ώστε να δεσμεύσεις με τον/την συντροφος σου. Συζητάτε σχετικά με την υγεία του, πόσο παιχνιδιάρικό είναι και μετά όλα αυτά γίνεστε στήρηξη ο ένας τον αλλόν. Μέχρι εκεί.
