Κατερίνα γειά σου,

Σου γράφω για να σου πω ότι βρίσκομαι ακόμα στο σπίτη τους γονείς μου στο βουνό. Συγνώμη γιατί δεν σε πήρα τηλέφωνο, ας σου είπα η τελευταία φορά που ειδοθήκαμε. 

Ας ξέρεις, το περασμένο Σάβατο πήγαμε για μια βόλτα στο δάσος που είναι κοντά στο χωριό μου. Έχουμε ωραία παρέα αυτό το καλοκαίρι? είμαστε εξι κορίτσια και πέντε παιδιά. Ξεκινήσαμε από το χωριό στις δέκα το πρωί και μετά από τρείς ώρες να περπατήσουμε βρεθήκαμε μέσα στον όμορφο δάσος που εσύ γνωρίζεις πια, πάνω στο βουνό. Εγώ πήγαινα στη τελευταία σειρά, όπως πάντα! Σταμάτησα για να κόψω τα ωραία λουλούδια που υπήρχαν κοντά στο μονοπάτι… Και όταν γύρηγα για να συνεχίσω με την παρέα δεν τους είδα πουθενά… Μα πού ήταν; Φώναξα μερικά λεπτά… αλλά κανένας μ’ άκουγε. Ήμουν μόνη στο δάσος! Δεν μπορεί να είναι δυνατό! Θυμόμουν ότι στη τσάντα μου είχα μία σφυρίχτρα που ξέχασε ο ανυψιός μου στο αυτοκίνητο μου όταν ήταν μ’ εμάς εδώ και ένα μήνα. Την χρησιμοποιήθηκα και… μετά δύο ώρες ένα ζευγάρι που περπάτησε κοντά μ’ άκουσε, κόντεψε και μου είπε: «μπορούμε να σας βοηθήσουμε;» Εγώ διψόμουν και μ’ έδωσαν κάτι νερό.  

Και εδώ είμαι, με τους γονείς μου και υγιές. 

Τηλεφώνησε μου όταν μπορείς.

Πολλά φιλιά


