Κατερίνα γειά σου,

      Σου γράφω για να σου πω ο,τι έπαθα στην εκδρομή την οποια σκοπεύαμε να κάνουμε με όλη την παρέα. Θυμασαι; Τελκά πήγαμε την περασμένη εβδομάδα στο χοριό του πατέρα μοu που βρίσκεται στα βουνά. Έβρεξε δύο μέρες και δεν μπορέσαμε να πάμε για βόλτα, έτσι αποφασίσαμε να μείνουμε στο σπίτι: παίξαμε κάρτες, παρακολουθήσαμε τηλεώραση, μαγιρέψαμε ωραία φαγητά και πολύ καλά περάσαμε!

      Στην τρίτη μέρα ο ήλιος παρουσίασε τελικά! Ντυθήκαμε για να πάμε στο βουνό και εκεί πήγαμε: περπατήσαμε, τραβήξαμε φωτογραφίες. Είχαμε πολλή διασκέδαση. Όταν έφτασε η ώρα να γυρισουμε στο σπιτι το αυτοκίνητο ξαφνικά σταμάτησε γιατί γλυστρουσε στις πέτρες. Ετσι περάσαμε πολύ καιρό προσπαθώντας να βγούμε. Και αν ενώσαμε ολες τις δυναμές δεν ήταν δυνατό. Αποφάσισα να πάρω τηλεφωνο στον εξαδερφός μοu αλλά ουτε δικτυο δεν είχαμε! Εγώ, μόνη μου περπάτησα για βρω δικτυο. Όταν επέστρεψα εκεί που ήταν οι υπολιποι από την παρέα, δεν βρήκα κανέναν, αλλά εκεί ήταν το αυτοκίνητο. Εγώ φοβήθηκα πολύ γιατί είχαμε την νύχτα και δεν είχα φακός. Τελικά, ξαναήρθανε με έναν βοσκό που μας βοήθησε. Όταν τους ερώτησα γιατί δεν με περιμένανε, μου εξηγήσανε οτι απλά με ξεχάσανε! Τι σου φαινεται; 

      Ευτυχως δεν μπόρεσες να ερθείς μαζί μας!

Αμέτρητα φιλιά,

Η φίλη σου. 


