Κατά την γνώμη μου το θέμα της καταστροφής του περιβάλλοντας είναι ένα από τα πιο σημαντικά θέματά της εποχής μας. Μπορεί και να είναι το πιο σημαντικό θέμα. Δυστυχώς δεν το έχουν καταλάβει πολλά άτομα, ή καλύτερα δεν το έχουν καταλάβει αρκετά άτομα. Αυτό σημαίνει ότι συνεχίσουν όπως δεν υπάρχει η καταστροφή του κόσμου μας. 

Ξεκινήσαμε μια στιγμή μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο να ζούμε σαν δεν υπάρχουν πολλά άτομα στον κόσμο, σαν μόνο υπάρχει ο ""πρώτος κόσμος"", δηλαδή Αμερική, Ευρώπη, μερικές χώρες στην Ασία. Και από τότε θέλαμε περισσότερο και περισσότερο και μεγαλύτερο και μεγαλύτερο: Αμάξια, σπίτια, διακοπές, πράγματα. Περισσότερα και μεγαλύτερα. Όλα αυτό θέλει βεβαίως ρεύμα, ενέργεια και υλικές. Και αυτά δεν μπορούμε να έχουμε τζάμπα. Αυτό σκεφτήκαμε όλα τα χρόνια: Μπορούμε να έχουμε ο, τι θέλουμε και δεν έχει σημασία. Αλλά έχει: Με κάθε αμάξι περισσότερο CO2 πάει στο ατμόσφερο. Με κάθε πτήση το κάνουμε χειρότερο. Με κάθε ψηγείο, με κάθε πράγμα που θέλει ρεύμα. Και το θέλουμε. Και το θέλουμε πολύ φθυνό. 

Έτσι ζήσαμε τα τελευταία ας πούμε 60 χρόνια χωρίς να σκεφτήκαμε τι κάνουμε για το περιβάλλον.

Σκεφτήκανε άτομα, υπήρχαν πάντα άτομα, αν και λίγα.

Εγώ μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που φροντίσαμε το περιβάλλον όσο μπορέσαμε: μαζέψαμε νερό από το βροχή και το χρησιμοποιήσαμε για την τουαλέτα, προσπαθήσαμε να μην έχουμε πολλά πλαστικά, δεν είχαμε πολλά πράγματα που θέλουν μπαταρίες κτλ. 

Και μετά, όταν μετακόμισα και έμενα μόνη μου και μετά με τον άντρα μου είχαμε αυτή την ιδέα να φροντίσουμε το περιβάλλον και να μην το κάνουμε χειρότερο. Αυτό ήταν στα χρόνια 90 και 00 και δεν ήταν ένα θέμα για όλους και όλες. 

Ευτυχώς σιγά σιγά ξεκινάνε περισσότερα άτομα να καταλαβαίνουν ότι πρέπει να αλλάξουμε συνήθεις.

Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο να πάει κάποιος/α ""πίσω"": Όλα τα χρόνια πήγαινε για διακοπές πολύ μακριά με αεροπλάνο. Ή πήρε το αεροπλάνο αντί για να πάρει το τρένο. Πάντα χρησιμοποίησε το αμάξι αντί για να κάνει ποδήλατο. Ποτέ δεν έβλεπε από που έρχονται τα τρόφιμα του/της, πόσο πλαστικό έχει κτλ. Δύσκολο να το αλλάξει. 

Για εμένα είναι κάτι πολύ σημαντικό που θέλω να συνεχίσω αν και πολλά άτομα λένε ""αυτό δεν θα μας σώσει."": Θέλω ποτέ να πάρω ένα κούπα με καφέ που είναι από πλαστικό ή από χαρτί (που, by the way, έχει και πλαστικό). Δεν θέλω να χρησιμοποιώ ποτήρια από πλαστικό για νερό και έχω πάντα ένα μπουκάλι μαζί μου. Προσπαθώ να κάνω ό, τι απόσταση μπορώ να κάνω με τα πόδια, με το ποδήλατο ή με το τρένο να το κάνω και δεν παίρνω αμάξι, ταξί ή αεροπλάνο (π.χ. στην Αθήνα μπορούμε εύκολο να πάμε με το τρένο, δεν πρέπει να πάμε με αεροπλάνο). Έχω ένα λογαριασμό email που λειτουργεί το server με ""πράσινο ρέυμα"", δηλαδή με φωτοβολταική ή άλλη ενέργεια που δεν καταστρέφει το περιβάλλον.

""Αυτό δεν θα μας σώσει"" μπορούν να πούνε, αλλά αυτό είναι λάθος. Δεν το κάνω γιατί σκέφτομαι ότι εγώ θα σώσω την πλανήτη με αυτό που κάνω. Αλλά με βλέπω κόσμο και με ρωτάνε. Φίλοι και φίλες, στο μανάβικο που δεν παίρνω σακούλες αλλά έχω τη δική μου σακούλα, στο σούπερ μάρκετ και στη δουλειά. Με βλέπουν, με ρωτάνε και είμαστε γρήγορα σε μια κουβέντα που ίσως κάτι κρατάνε μετά.

Ξέρω ότι δεν είναι αρκετά και ότι πρέπει να αλλάξουν και οι εταιρίες κτλ. Αλλά πιστεύω 100% ότι είναι μια καλή αρχή.

Το μόνο πρόβλημα που έχουμε είναι ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο. Αυτό που εννοώ είναι ότι δεν είμαι πολύ θετική όταν σκέφτομαι για την καταστροφή του περιβάλλοντας. Αν δεν ξεκινάμε επιτέλους να κάνουμε κάτι σοβαρό δεν μπορούμε πια να σταματήσαμε την καταστροφή.
