Κατ’ αρχάς, η ανθρώπινή ζωή έχει εντυπώσει με την ρύπανση κάθε τόπος παγκοσμίως. Επίσης, για να ικανοποιηθούμε τις υπερβολικές ανάγκες μας, εκμεταλλευθούμε υπέρ το δέον τους φυσικούς πόρους του κόσμου, που, όπως βλέπουμε εμφανή, δεν αντέχεται πια η βία που χρησιμοποιούμε. Εκ πρώτης όψεως, το σοβαρότερο πρόβλημα για τα θαλάσσια θηλαστικά και ψαρέματα είναι ο καπιταλισμός. Οι θάλασσες είχαν γίνει βιομηχανία των ψαρέματων, και οι άνθρωποι συχνότερο δεν βλέπουν η θάλασσα από άλλη άποψη, έτσι όπως τον μεγαλύτερο περιβάλλον της πλανήτης μας, πού δεν έχουμε ανακαλύπτουμε ως τα βαθιά, και που ζουν το πιο σημαντικό μέρος της βιοποικιλότητας μας. Δεύτερον, νομίζω ότι δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να λύσαμε αυτά τα προβλήματα. Υπάρχουν πολλές λύσεις, όμως, η θέληση να αλλάξουν την κατάσταση χρειάζεται χέρια που την διενεργούν. Για παράδειγμα, οργανώσεις όπως Greenpeace πολεμούν την παρακμή του περιβάλλοντος. Από την άλλη πλευρά, ενώ οι κυβερνήσεις των παγκόσμιων υπερδυνάμεων δεν συμμετέχουν με όλες τις άλλες οργανώσεις, την κατάσταση δεν θα αλλάζει καθόλου. Μία μόνη οργάνωση δεν θα διασώζει τον κόσμο. Κλίνοντας, προσωπικά, προτείνω να παίρνω μέλος σε μίας περιβαλλοντικής οργάνωσης όπως Greenpeace, για να συμμετέχω, ίσως, με το πιο αποφασιστικό γεγονός της ιστορίας του κόσμου. Τελικά, νομίζω ότι τη ανθρωπινά αγαθή δεν έχει όρια, και ότι τα δραστικά μέτρα σήμερα θα μπόρεσαν να μας σώζουν αύριο.
