Η πιό σημαντική εμπειρία που έκανα στην ζωή μου είναι, χωρίς αμφιβολία, όταν δούλεψα πολλά χρόνια στην Σαντορίνη σε τουριστικό γραφείο και ως ταξιδιωτικός πράκτορας. Άρχισα να πηγαίνω εκεί το καλοκαίρι του 2002 (αν θυμάμαι καλά) και βρήκα αυτή την εποχιακή εργασία χάρη σε μία φίλη ελληνίδα που γνώρισα στον Πανεπιστήμιο, η οποία δούλεψε εκεί την προηγούμενη χρονιά. Τότε ήταν η πρώτη φωρά που πήγαινα μόνος μου κάπου στο εξωτερικό και γιά πολλές μήνες κιόλας, και τελικά αυτό που γέννησε σαν μια δοκιμαστική εμπειρία έχει εξελιχθεί στην κανονική μου δουλιά για δέκα περίπου χρόνια. Το να είμουνα εκεί, στην αρχή μόνος μου σε μία ξένη χώρα και απλά με τις ικανότιτές μου, ήταν κάτι που μου άλλαξε εντελώς. Άλλαξα τρόπο να κοιτάξω την ζωή, μάλλον θα μπορούσα να πω ότι έμαθα πώς να την ερμηνέυσω και κατάλαβα καλύτερα ποιός είμουνα αληθινά, ανακάλυψα ποιό είναι ο χαρακτήρας και η νοοτροπία μου. Εκείνο το νησί γιά μένα ήταν ο παράδεισος, ο τόπος όπου πραγματικά γεννήθηκα και έγινα αυτός που είμαι τώρα. H Σαντορίνη είναι ακόμα μέσα μου, την σκέφτομαι με νοσταλγία και ξέρω πως με περιμένει, είναι η προσωπική μου Ιθάκη, εκεί ταξιδέυει το μυαλό μου και την ψυχή μου.
