Την τελευταία Πέμπτη, πήγαμε με την αδελφή μου στη Βέρνη για εκδρομή. Είχαμε σκοπό να δούμε μια έκθεση φωτογραφιών στο μουσείο Paul Klee που βρίσκεται λίγο έξω από τη Βέρνη. Βρεθήκαμε με την αδελφή μου μέσα στο τραίνο επειδή η αδελφή μου μένει έξω από τη Γενεύη όπου μένω εγώ. Είχαμε κανονίσει ότι θα πήραμε η κάθε μια ένα σάντουιτς να φάμε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Στην Ελβετία, έχουμε το δικαίωμα να ταξιδέψουμε, τα μουσεία είναι ανοιχτά αλλά τα εστιατόρια είναι ακόμα κλειστά. Το ταξίδι για τη Βέρνη από Γενεύη διαρκεί 2 ώρες. Οι σιδηροδρομικές γραμμές ακολουθούν τις άκρες της λίμνης, και με τα χιονισμένα βουνά πίσω στον ορίζοντα, η θέα από το τραίνο ήταν θαυμάσια. Δεν είχα ξαναπάει στο μουσείο του Paul Klee. Η φωτογραφίες στη έκθεση ήταν πολύ ενδιαφέρουσες. Έδειχναν σκηνές με άντρες και γυναίκες σε διαφορά μέρη του κόσμου αλλά κυρίως στη Αμερική στην εποχή της φοβερής οικονομικής κρίσης που έγινε  παγκόσμια στα 30’ του εικοστού αιώνα. Βεβαίως οι φωτογραφίες ήταν σε μαύρο άσπρο. Κοιτάξαμε λίγο επίσης την μόνιμη έκθεση των έργων του Paul Klee αλλά δεν μας έμεινε πολύ καιρό, και αποφασίσαμε ότι θα ξαναερχόμασταν μια άλλη φορά να την επισκεφτούμε προσεκτικά. Στο γυρισμό σταματήσαμε να ρήξουμε μια ματιά στο λάκκο όπου βρίσκονται τις περίφημες αρκούδες της Βέρνης, σύμβολα της πρωτεύουσας της Ελβετίας. Μετά γυρίσαμε σπίτι ευχαριστημένες από τη μικρή εκδρομή μας.
