Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω ότι με ράγισες την καρδιά, όπως λέει το τραγούδι μας (το θυμάσαι ακόμα;)

Αν θες να σου πω την αλήθεια δεν μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει ότι είσαι κουρασμένος με τη σκέση μας. 

Τώρα που φύγες στο εξωτερικό να περάσεις κάποιους μήνες μου λες ότι χρειάζεσαι το δικό σου καιρό ενώ όταν ήσουν εδώ πάντα με ήθελες γύρω. 

Καλά, νομίζω ότι τα έχω καταλάβει πολύ καλά: βρήκες μια άλλη κοπελιά, έτσι δεν είναι;

Μετά από πέντε χρόνια μαζί σε ξέρω σαν να ήμουν η μάνα σου... και είμαι σίγουρη όρι δεν ξέρεις πώς να αντιμετωπίζεις την μοναξιά σου εκεί.

Θα σου πω, όμως, ότι αυτή δεν είναι η καλύτερη λύση που μπορούσες να βρεις. Δεν έχεις καταλάβει το ταξίδι της ζωής για το οποίο μιλούσε ο αγαπημένος σου Καβάφης. Αυτός, αν θυμάσαι καλά, μιλούσε για την ήρεμη και σίγουρη συνέχιζη της ζωης... Έλεγε ότι δεν πρέπει να βιαστούμε, να τρέξουμε για να φτάσουμε στην μεταφορική Ιθάκη... Ούτως η άλλως, μην σκέψου ότι δεν είμαι καλά.

Η αλήθεια είναι ότι τρόμαξα αρκετά όταν πήρα το μικρό, ξεκάθαρο και σκληρό γράμμα σου, αλλά ούτε εγώ δεν αισθανόμουν το ίδιο το τελευταίο καιρό. Από τη στιγμή που έφυγες άρχισα να καταλάβαίνω πολλά από τα μηνήματα που μου έδωσε το σώμα σου κάθε φορά που ήθελα να σε αγκαλιάσω. Έχω θυμηθεί κάθε λέξη που μου είπες όταν πήγαμε στο βουνό εκείνο... πώς δεν σου άρεσε ο τύπος σχέσης που είχαμε και ότι ήθελες μεγαλύτερη ελευθερία. Εγώ δεν μπορούσα να απαντήσω τότε (ο πόνος δε μου άφηνε) αλλά μπορώ τώρα, και θα ήθελα να σου ρωτίσω αν δεν ξέρεις ακόμα ότι η ελευθερία είναι κάτι που ζει μέσα από εμάς.

Λοιπόν, ελπίζω καμία μέρα να καταλάβεις τι σου λέω!

Εγώ προσωπικά είμαι καλά. Προτιμώ να είμαι μόνη μου παρά να έχω τέτοιο άνθρωπο δίπλα μου. Να είσαι πολύ ευτυχισμένος στην καινούρια σου ζωή... να μην μου ξαναγράφεις ποτέ, εντάξει; Γεια σου, Κωστα.
