Η μετανάστευση είναι ένα πολύ μεγάλο, αλλά και περίπλοκο πρόβλημα της εποχής μας. Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα, ειδικά στις όχι τοσο αναπτυγμένες χώρες της Ευρώπης, όταν ακούνε την λέξη <<μετανάστης>> , θα έχουν στο μυαλό του μια, τώρα και στερεότυπη, ιδέα του μετανάστη από μια αραβική χώρα που μένει στο πάρκο της γειτονιάς τους, γιατί περιμένουν να πάνε π.χ. στη Γερμανία, όπου θα ζούσαν καλύτερα.

Αλήθεια είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δημιούργησαν κάτι που δεν έγινε ποτέ στην ιστορία σε αυτό τον τρόπο. Ναι, βέβαια ότι πάντα έχουν υπάρξει μετανάστευσεις, αλλά οι άνθρωποι μετακόμιζαν από ένα μερός στο άλλο και τέλος. Ή αν και δεν μετακόμιζαν τόσο εύκολα και άμεσα, δεν μετακόμιζαν σε τόσο μεγάλο αριθμό και στην τόσο δαιφορετική κουλτούρα. Η λεξή της χρονιάς 2016 ήταν <<η ξενοφοβία>>. Αλλά, δεν θα είπα ότι αυτό είναι αλήθεια. Όλοι είμαστε λίγο ξαφνιασμένοι από αυτό που γίνεται, και γιατί θα πω ότι υπάρχουν δύο γκρούπ ανθρώπων και των διάθεσων τους προς αυτών των μεταναστών. Κάποιοι νομίζουν ότι αυτοί δεν πρέπει να ζούνε εδώ μαζί μας, γατί δεν ανήκουν εδώ, αλλά και γιατί δημιούργησαν προβλήματα. Και βέβαια, έγιναν και κλοπές, και βιασμοί και άλλα ανευχάριστα πράγματα από αυτούς, αλλά αυτά δεν κάνουν όλοι οι μετανάστες, και στις χώρες μας υπάρχουν αυτοί που μπορούν να κάνουν αυτά τα άσχημα πράγματα. Γιατί, δεν μπορούμε να πούμε ότι όλοι οι μετανάστες είναι κακοί και ότι πρέπει να γυρίσουν πίσω, ειδικά γιατί προφανώς δεν μπορούν. Το άλλο γκρούπ είναι αυτοί ανοιχτόκαρδοι που θέλουν να τους βοηθήσουν και να τους ανοίξουν σε όλες σφέρες της ζωής μας. Νομίζω ότι κι αυτό δεν μπορεί να γίνει, γιατί αυτοί δεν μπορύν να άλλαξουν σε μια νύχτα και να γίνουν κάτι που δεν είναι, κάποιο άλλο λαό.

Η άποψή μου, δηλαδή, είναι ότι πρέπει να δεχτούμε το γεγονός ότι αυτοί μένουν μαζί μας, και να τους δεχτούμε στην κοινωνία μας, όσο και εμείς, κι αυτοί μπορούμε.



Λιούμπιτσα Βιτόροβιτς


