Τα παιδικά μου χρόνια τώρα είναι το παρελθόν. Όταν ήμουν μικρός, έμενα με τη γιαγιά μου σε ένα χωριό. Η ζωή στην χωριό δεν ήταν τόσο πλούσια, ώστε δεν είχαμε πολλά νόστιμα φαγητά, ούτε αρκετά παιχνίδια. Αλλά νομίζω ότι είναι οι πιο πολύτιμες στιγμές στην ζωή μου. Όταν δεν μπορούσα να μιλάω, η γιαγιά μου με δίδασκε τα λόγια και πολλούς διαφορετικούς τρόπους να επικοινωνήσω με τα ζώα και να αγγίξω τη φύση. Συνήθως περπατούσαμε στο δάσος να ακούμε τα πουλιά και πεζοπορούσαμε στο βουνό νωρίς να πούμε τη ανατολή ηλίου. Κάναμε σκι τον χειμώνα με χιόνια γύρω μας και πηγαίναμε στο ποτάμι για ψάρεμα. Δεν είχα κινητό ούτε υπολογιστή. Δεν έπαιζα παιχνίδι στο ίντερνετ ούτε είχα φίλους από φόδρα. Είχα παρέα στη ηλικία μου στη γειτονιά.
Ήμασταν πολύ χαρούμενοι. Αλλά σήμερα είναι πιθανό ότι δεν έχω αρκετή κοντή σχέση με τους ανθρώπους γύρω μου επειδή δεν μπορούμε να γνωριστούμε καλά ο ένας τον άλλον με παχυλούς τοίχους και ψηλά κτίρια. Έτσι τα παιδικά μου χρόνια είναι μόνο όνειρο σήμερα.
