Αγαπητό μου ημερολόγιο, πολλές φορές ξεκίνησα να γράψω αλλά πάντα κάτι μου συνέβαινε και δεν μπορούσα να τελειώσω. Σήμερα όμως, έχω πολλά να πω και θα κάνω την προσπάθεια για να τα εξηγήσω έτσι όπως τα έχω στο κεφάλι. Κατ'αρχήν, έχω την εντύπωση ότι κάθε φορά και περισσότερο οι νέοι βρισκόμαστε μπροστά απο και άλλο εμπόδιο που πρέπει, οπωσδήποτε, να ξεπεράσουμε. Πριν, κατά τη γνώμη μου, τα πράγματα ήταν πιό εύκολα. Τώρα, όμως, προβληματιζόμαστε με την δουλειά, με το σπίτι, με το περιβάλλον. Οι γονείς μας, παρ'όλο που δεν είχανε πολλά λεφτά, ήταν πιό ευτυχισμένοι. Η κοινωνία μας κάνει να είμαστε δύσπιστοι με όλα αυτά που μας υπόσχονται οι πολιτικοί. Η σημερινή μας ""κατάρα"" είναι να ζούμε κάτω από μια κάπα οζόνης που καταστρέψαμε και τώρα δεν μπορούμε να διορθώσουμε.

Το χειρότερο είναι οτι εκείνοι που δεν φταίνουν, όπως για παράδιγμα, τα ζώα, θα πληρώσουν το ίδιο και λίγο παραπάνω. Τώρα σκέφτομαι στις αρκούδες που μένουν στα χιόμια και είναι σε λήθαργος, εξ'αιτίας της αλλαγής κλίματος πεθαίνουν και φταίμε εμείς. 

Άλλο θέμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η δουλειά και οι μισθοί. Σήμερα ένας νέος δεν μπορεί να αποκτύσει σπίτι εάν δεν έχει ένα πάρα πολύ καλή δουλειά, και όχι μόνο αυτό, αμα το καταφέρνει, θα το πληρώσει όλη τη ζωή του μέχρι που θα πεθάνει. 

Τελευταία ακούμε τα παιδιά πως παραπονιουνται για τα σπίτια και για το θέμα ""απελευθέρωση"". Επειδή δεν έχουν άλλη λύση, είναι υποχρεωμένοι να μοιραστούν το χώρο του σπιτιού τους με άλλους γνωστούς ή άγνωστους για να πληρώσουν το ενοίκιο. 

Το μέλλον μας θα είναι, σίγουρα, χειρότερο από τους προγόνους μας αλλά καλύτερο από αυτό που θα βρουν οι έγγονοί μας. Μήπως, τελικά η ζωή είναι πιό απλή απ'ο,τι φαίνεται και εμείς την κάνουμε πολύ δύσκολη. 




