Αγαπητοί αναγνώστες,
Στους τελευταίους μήνες όλοι περάσαμε από δύσκολες στιγμές εξαιτίας μίας καινούργιας και φοβερής πανδημίας που δεν έχει συναντηθεί πριν από την γενεά μας.
Όσοι πηγαίναμε στα σχολεία ή στα πανεπιστήμια, έπρεπε να αλλάξουμε τις αγαπημένες μας αίθουσες με τις οθόνεις των υπολογιστών. Από μία πλευρά, τα θετικά ήταν ότι ήμασταν πιο κοντά από τις οικογένειές μας και από τους φίλους μας, είχαμε πιο πολύ χρονό για τα δικά μας, για τα ενδιαφέροντα, για να ηρεμησούμε περισσότερα, για την αυτογνωσία.
Από την άλλη πλευρά, χάσαμε την επαφή με τους συμμαθητές μας και κουραστήκαμε πολύ. Να μην ξεχάσουμε ότι η τεχνολογία προκαλεί πολύ άγχος ιδιαιτερα για αυτούς που δεν είναι συνηθησμένοι με την χρήση της. Η άμεση επικοινωνία με τον διπλανό μας είναι πολύ σημαντική για την ολόκληρη μας υγεία, ψυχική, σωματική και πνευματική.
Τελικά τα καταφέραμε, όμως θα ήθελα να μείνει μόνο μία έκτακτη κατάσταση. Αν και μπορεί να φάνηκε μία προκατάληψη, για μένα προσωπικά η εκπαίδευση εξ αποστάσεως είναι μόνο για τους ανθρώπους που βρίσκονται σε απομακρυσμένα μέρη του κόσμου.
Κατά τη γνώμη μου, ο άνθρωπος χρειάζεται να εντάσσει στην κοινωνοία και δεν μπορεί να λάβει ενέργια, δύναμη, στοργή και κατανόηση από οθόνες, αν και πίσω από αυτές βρίσκονται καταπληκτικοί άνθρωποι. Εγώ παραμείνω λίγο συντηρητική.
Ως συμπέρασμα, ήταν μια σημαντική βίωμα, παρά τίποτε, ηταν πολύ χρήσημη, ομως και εξαρτάται από την σταση ζωής και διάκρισης του καθενός πως θα αντιμετωπίσει το θέμα της τεχνολογίας μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα.
 
14
