Χτες το μεσημέρι, είχε λιακάδα και  λίγο σύννεφο. Ενώ έπινα ελληνικό καφέ στη γωνία της καφετέριας, κάποιος χτύπησε στην πλάτη μου. Α, ήταν ο Μιχάλης ο καλός φίλος μου στο λύκειο. Είχα καιρό να τον δω γιατί ήταν πάντα στο εξωτερικό. Μου είπε ότι έφυγε στην Αγγλία για ιατρικές σπουδές μετά από την αποφοίτηση και τώρα έμενε στη λιβερπούλη. Μου είπε ότιείναι γιατρός και δουλεύει σε μια κλινική με την κοπέλα του στο Νότιγχαμ. Με ρώτησε αν είχα παντρευτεί και αν είχα παιδιά.Δυστυχώς, όχι.Του είπα ότι απασχολούμουν  με την δουλειά μου και δεν είχα αρκετό χρόνο για τον έρωτα.Λυπάται, μου είπε ότι, και γνώριζε μια ωραία κοπέλα. Είναι κόρη της μιας φίλης του.Μου ζήτησε να συναντηθούμε όσο πιο γρήγορα.Αρνήθηκα την πρόταση του, επειδή δεν ενδιαφέρομαι καθόλου. Την επόμενη εβδομάδα θα γυρίσει στην Αγγλία και θα συνεχίσει την δουλειά.Με παρακάλεσε να έρθω στο Νότιγχαμ αν έχω χρόνο. Μου είπε ότι μπορώ να πάω για βάρκα μαζί του στη λύμνη για ξεκούραση.
