Η μην πολύτιμη ζωή



Ένα ταξίδι βδομάδων σε βάρκα (με μικρά παιδιά), άνθρωποι που πνίγονται στη θάλασσα, φόβος, συρματοπλέγματα. Μετά (αν η τύχη είναι με το μέρος του): η ακτή. Το έδαφος μιας ξένης χώρας στην οποία φτάνει με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής, ενός λαμπρότερου μέλλοντος για τα παιδιά του. Δυστυχώς, εκτός από αυτό, στις περισσότερες (και πιο αισιόδοξες) περιπτώσεις, θα αντιμετωπίζει μάτια που αντανακλούν μίσος, φόβο, απέχθεια. Θα κοιτάξουν τις επιδιωκόμενες ευκαιρίες να λιώσουν στα χέρια τους, αυτές για τις οποίες παλεύουν διά πυρός και σιδήρου. Έτσι, η πλήρης ενσωμάτωση δεν είναι πάντοτε επιλογή.

Για κάποιο λόγο, αντιλαμβανόμαστε το επείσακτο, το διαφορετικό, ως απειλή. Από που προέρχεται, όμως, αυτός ο ακαθόριστος φόβος; Ο φόβος να εξασφαλίζουμε, να περιφρουρούμε τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Σύμφωνα με τη Judith Butler, η ακριβής ερώτηση είναι η εξής: γιατί κάποιες ζωές (οι δικές μας, λευκοί πολίτες του Δυτικού κόσμου) είναι πιο πολύτιμες απ' άλλες;

Θέλω να πιστεύω πως είναι το βασικό ανθρώπινο ένστικτο επιβίωσης: μια πρωτόγονη φωνή μας προειδοποιεί απέναντι στο διαφορετικό. Αλλά δε μένουμε πια στο δάσος σε μια σπηλιά, δεν απειλείται το σημερινό μας κυνήγι από αυτός ο ξένος άνθρωπος που ψάχνει να βρει μια καλύτερη ζωή και μια θέση στην κοινότητά μας. Και όμως, έτσι ακριβώς συμπεριφέρονται κάποιοι.

Δε θα πω ότι όλα είναι τόσο απλά. Δεν είμαι τόσο αφελής: ρομαντική, μπορεί, όμως όχι αφελής. Απλώς πιστεύω ότι η ξενοφοβία είναι απαράδεκτη σε μια σύγχρονη κοινωνία που γεμίζει το στόμα της με λέξεις όπως «ελευθερία», «ανθρώπινα δικαιώματα», «ισότητα» και «πρόοδος». 

Και για αυτό τον λόγο το μήνυμα που προωθείται από τους πολιτικούς στην κοινωνία δε θα έπρεπε να παρέχει τη λέξη «απειλή», δεν μπορεί να μεταδίδει μίσος και απέχθεια. Δεν είναι θέμα πολιτικής ορθότητας, είναι το πώς δημιουργούμε γνωστικά την πραγματικότητα μας. Γι' αυτό, ας χρησιμοποιούμε τη λέξη «άνθρωπος» πιο συχνά κάθε φορά που αναφέρουμε τους μετανάστες.





Natalia Velasco Urquiza
