Προχθες στο μαθημα Ελληνικης γλωσσας, που παρακολουθω,ειχαμε συμφωνισει για να παμε στο φιστιβαλ κινεματογραφου που γινεται τωρα στη Θεσσαλονικη. Τα εισιτηρια για το εργο που διαλεξαμε θα επερνα εγω, γιατι εκεινη την ημερα ειχα ρεπο και επειδη ο συζιγος μου εχει μηχανακη θα τελιωναμε πιο γρηγορα χωρις πολλη ταλεπωρια.
      Το εργο που διαλεξαμε ξεκινουσε στης επτα και μιση. Μαζευτηκαμε ολοι διπλα στον κινηματογραφο χωρις καθηστερισεις, και μπηκαμε μεσα. Η εθουσα ηταν ιδη γεματη. Βολευτηκαμε στις θεσις που ητανε αδιες,γιατι τα εισητηρια δεν ειχανε νουμερα των θεσεων.
      Πριν να αρχισει η ταινια, βγηκαν για να μιλησουν με το κεινο η σκηνοθετης(μια νεαρη συμπαθητικια κοπελα), ο προταγωνιστης (ενας γοητεωτικος αντρας) και οι υπολιποι που εχουν εργαστει για αυτην την ταινια. Και μετα απολαυσαμε το εργο.
        Οταν τελειωσε εγω και ο συζιγος μου οποιος ηταν μαζι μου,επρεπε να φυγουμε γιατι το πρωι ειχαμε δουλιες, τα παιδια ομως συνεχισαν την βραδια πηγαινοντας σε καπια καφετερια.
         Μετα στο μαθημα αλλη μερα συζητουσαμε για ολα αυτα. Ολοι ητανε ευχαριστημενοι. Τωρα εχουμε σκοπο για να παμε στο θεατρο. Για ολα αυτα ευχαριστω στη δασκαλα μας, αυτη η γυναικα εχει ωρεξη οχι μονο για να μας μαθει Ελληνικα,αλλα θελει και να περναμε ωραια!
