Δεν είναι πολλές οι διαφορές που μπορούμε να παρατηρήσουμε αν συγκρίσουμε τα πρωτοσέλιδα των ιταλικών και των ελληνικών πολιτικών εφημερίδων.
Όλα παρουσιάζουν τα νέα τους προσφέροντας μεγάλους τίτλους και φοτογραφίες των πολιτικών στους οποίους αναφέρονται τα άρθρα. Κάπου κάπου μια γελοιογραφία παίρνει το μέρος της φωτογραφίας για να έχει ένα πιο ειρωνικό ή σαρκαστικό χαρακτήρα, αλλά χωρίς να χάσει το προκλητικό ύφος που γενικά χαρακτηρίζει την πολιτική δημοσιογραφία.
Ο τίτλος του κύριου άρθρου, που εν γένει είναι σχετικά με το Κράτος, με την οικονομική ή την πολιτική του κατάσταση, πιάνει το μεγαλύτερο χώρο της σελίδας, και γύρω του έχουμε μικρότερες στήλες που εισάγουν άλλα δημοσιεύματα τα οποία βρίσκουμε, μετά, στις άλλες σελίδες της εφημερίδας. 
Σχεδόν σε κάθε ημερήσιο φύλλο παρατηρούμε και κάποια μικρή εικόνα η οποία με μια σύντομη γραφή αναφέρεται σε αθλητικά νέα και ιδιαίτερα στο ποδόσφαιρο. Κάποια φορά, με τα αθλητικά νέα μπορούμε να βρούμε και ειδήσεις σχετικά με το θέαμα (κυρίως αναφορές σε δημόσια πρόσωπα, ηθοποιούς, τραγουδιστές, κτλ.), πιο σπάνια με τον πολιτισμό, και βεβάιως τις διαφημίσεις. 
Αν αναρωτηθούμε ποιος μπορεί να είναι ο λόγος της ομοιότητας αυτής, νομίζω ότι η απάντηση είναι πολύ εύκολη· και οι δυο χώρες έζησαν όμοια ιστορικά γεγονότα (αν και η ολόκληρη ιστορία τους είναι βέβαια διαφορετική), έχουν κοινές συνήθειες και σε πολλές περιπτώσεις μοιάζουν η μια με την άλλη, αλλά πάνω απ’ όλα βρίσκονται σήμερα στην ίδια πολιτική και οικονομική κατάσταση, αν και στη μια είναι ξεκάθαρα πιο έντονη. Είναι αλήθεια ότι σε όλον τον κόσμο οι δημοσιογράφοι μιλούν μόνο για την οικονομική κρίση της Ελλάδας, αλλά είναι το ίδιο σαφές ότι αυτή η χώρα, ως πρωτοπόρα της γενικής κρίσιμης περίστασης, είναι μόνο ο αποδιοπομπαίος τράγος της κακοδιοίκησης.
