Οι πιο γνωστές προλήψεις που υπάρχουν στην χώρα μου είναι δυο. Η πρώτη αναφέρεται στην περίπτωση που κάποιος πατήσει το πόδι ενός φίλου/φίλης, θεωρείται πως θα οδηγήσει στον τσακωμό. Με άλλα λόγια, πολλοί άνφρωποι πιστεύουν ότι το να πατήσει κάποιος το πόδι του φίλου του θα αποτελέσει και αιτία για τσακωμό. Η δεύτερη περίπτωση προκατάληψης είναι η περίπτωση που όταν βγαίνουμε έξω με τους φίλους/μέλη της οικογένειας και μπαίνουν ανάμεσά μας τα κλαδιά ενός δέντρου. Αυτό αυτόματα σημαίνει ότι πρέπει με χειρονομία να χαιρετήσουμε ο ένας τον άλλον γιατί αλλιώς θα αποτελέσει και αυτό αιτία για καυγά. 

Οι προκαταλήψεις ή αλλιώς οι δεισιδαιμονίες είναι βασισμένες σε παλαιές αντιλήψεις και άτυπους κοινωνικούς κώδικες που είχαν επικρατήσει στο πέρασμα του χρόνου. Με την έννοια αυτή, οι άτυποι αυτοί κώδικες της κοινωνίας έχουν εξελιχθεί και αλλαχθεί με την πάροδο του χρόνου και συνάμα εξαλειφθεί επί το πλείστον από την ολότητα της κοινωνίας. Όμως υπάρχουν ακόμα αρκετοί άνθρωποι που ενστερνίζονται τέτοιες ξεπερασμένες αντιλήψεις που το μόνο που εξυπηρετούν, κατά την άποψή μου, είναι να περιορίζουν τους ανθρώπους ή να τους δημιουργούν ενοχικά και ψυχαναγκαστικά σύνδρομα. Συνοψίζοντας, δεν θεωρώ ότι οι ενίσχυση και η διαιώνιση τέτοιων αναχρονιστικών αντιλήψεων θα μπορέσει να βελτιώσει την κοινωνία ή τους ανθρώπους αλλά αντίθετα τους περιορίζει σημαντικά. Οπότε, δεν συμφωνώ καθόλου με την αναπαραγωγή των εκάστοτε προκαταλήψεων γιατί στιγματίζουν ζωές.
