Ολός ο κόσμος (αλλιώς, σχεδόν όλος) έχει την επιθυμία να ερωτευτεί• να αγαπάει και να αγαπιέται για πάντα. Αυτό είναι κάτι βασικό και κάτι που μας ενώνει, ως ανθρώπους. Το αν είμαστε γκέι, στρέιτ, μπάι, κτλ. δεν έχει να κάνει με αυτό το πράγμα. Όμως, ο ίδιος κόσμος, γενικά ο στρείτ κόσμος, δεν καταλαβαίνει την εμπειρία και τη ζωή των γκέι, αν και οι γκέι βρισκόμαστε παντού. Είμαστε τα παιδιά, τα αδέλφια, οι συνάδελφοι και οι φίλοι των στρέιτ, και έχουμε το ίδιο όνειρο να ερωτευτούμε και να παντρευτούμε, και να μεγαλώσουμε παιδιά, αλλά για κάποιο λόγο, αυτό δεν καταλαβαίνουν οι στρέιτ. Ή, αν το καταλαβαίνουν, δεν συμφωνούν. Τους φαίνεται κάτι περίεργο, κάτι παράνομο, αμαρτία. Μα γιατί;



Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε, φοβόμαστε, αποφεύγουμε, και κατηγορίζουμε. Το λέμε ταμπού. Για αυτό, πιστεύω, δεν επιτρέπουν οι στρέιτ, ή αλλιώς, δεν θέλουν να παντρευτόμαστε ή να υιοθετήσουμε παιδιά. Δεν έχει να κάνει με το αν θα ήμασταν καλοί γονείς, ή αν η αγάπη μας θα ήταν αμαρτία. Απλά, είμαστε ξένοι για τους στρέιτ, και ως ανθρώπους γενικά, δεν μας αρέσει αυτό που μας είναι ξένο. 



Για αύτο το λόγο, πιστεύω πως εμείς οι γκέι έχουμε δικαίωμα να παντρευτούμε και να μεγαλώσουμε παιδιά, γιατί είμαστε άνθρωποι σαν τους στρέιτ. Επίσης, επειδή έχουμε ζήσει, γενικότερα, δύσκολες εμπείριες στη ζωή μας, αν τα καταφέρουμε και γίνουμε πιο δύναμοι άνθρωποι, θα εκτιμήσουμε την αγάπη μας περισσότερο, και, επιπλέον, θα έχουμε καλύτερες σχέσεις με τα παιδιά μας, γιατί θα είχαμε ενα πιο βαθύ και φαρδύ τρόπο επικοινωνίας μαζί τους.
