Κατ’ αρχάς δεν μπόρεσα να θυμθηώ κανένα «πρόσφατό» μου ταξίδι, αλλά αποφάσισα να γράψω για εκείνο που έκανα πέρσι το καλοκαίρι, όταν πήγα με το τρένο από την μία άκρη των ΗΠΑ στην άλλη.



Όταν σκέφτομαι τώρα για αυτό το ταξίδι, η ανάμηνση φαίνεται θολή, λες και πολύς χρόνος είχε περάσει, ενώ στην πραγματικότητα ήταν πριν ένα χρόνο μόνο. Η ζωή μας έχει αλλάξει πολύ, εξαιτίας όλων των μέτρων κατά του ιού.

Πήρα τον «Ζέφυρο της Καλιφόρνιας», μια διαδρομή με απόσταση 5000χλμ περίπου, χωρισμένο σε δύο κομμάτια, το πρώτο από τη Νεα Υόρκη στη Σικάγκο, και το δεύτερο από το Σικάγκο στο Σαν φρανσίσκο. Το πλήρες ταξίδι διαρκεί τρείς μέρες, ή τέσσερις αν θέλει κανείς να περάσει μια νύχτα στο Σικάγκο, όπως έκανα εγώ.



Μου άρεσε αρκετά το πρώτο μέρος του ταξιδιού, αλλά δεν μπορούσα να το θεωρήσω μεγαλοπρεπές.  Το δεύτερο μέρος όμως ήταν πανέμορφο. Τα «βραχιώδη» βουνά, τα ποτάμια, οι χαράδρες, η έρημος... όλα αυτά αποτελούν μια απέραντη και καταπληκτική τοποθεσία. Λέγεται ότι υπάρχουν πολλά άγρια ζωά, αλλά απογοητεύτηκα που είδα μόνο άλογα και ελάφινα. Δεν πρόλαβα να διακρίνω ούτε αετούς ούτε λιοντάρια του βουνού όπως ήθελα.



Λόγω της μεγάλης διάρκειας του ταξιδιού, η ατμόσφαιρα έγινε φιλική και κοινωνική, ειδικά στο εστιατόριο του τρένου. Κουβεντίασα και με άλλους τουρίστες και με Αμερικανικούς.



Το τρένο δεν είναι βέβαια το πιο γρήγορο μέσο μεταφοράς.  Οι ΗΠΑ δεν επενδύουν πολλά χρήματα στους σιδηρόδρομους, οπότε υπάρχουν συχνά μηχανικά προβλήματα και καθυστερήσεις.  Παρόλο που φτάσαμε στον προορισμό μας με αργοπορία έξι ώρων, δεν με ενόχλησε, αφού έκανα διακοπές και δεν βιαζόμουν.  Αν και ακούεται ίσως χαζό, η εμπειρία άλλαξε κάπως τον τρόπο σκέψης μου, και για τους επόμενους μήνες, ήμουν λίγο πιο υπομονετικός στη καθημερινή μου ζωή!
