Τι είναι τα μελλοντικά μου σχέδια; Αν μου ρώτησαν πριν από ένα χρόνο, εγώ μπόρεσα να πω πολλά πράγματα. Είχα ελπίδα να ζήσω για πολλά χρονιά και να δω πολλά πράγματα. Ήθελα να είμαι καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο μου και διάβαζα για να την γίνομαι. Ήθελα να ταξιδέψω στις άλλες χώρες και να δω το υπόλοιπο του κόσμου. Αλλά τώρα δεν έχω ελπίδα να κάνω τίποτα. Σκέφτομαι σαν Καζαντζάκης, “δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύτερος.” Υπάρχει μια διαφορά αναμεσά με τον Καζαντζάκης και εμένα, εγώ δεν αισθάνομαι ελεύτερη.

Από την αρχή του 2020 έχει πανδημία στην Γη και στον κόσμο στην Γη και δεν μπορούμε να δούμε μπροστά μας και μένουμε συνείχα στο σπίτι μας, πάντα φοβόμαστε να έχουμε κορονοιόι. Με αλλά λογία ζούμε σε μια δυστροπία και κάθε μέρα φοβόμαστε, δεν συναντάμε τους φίλους μας, δεν βλέπουμε τις οικογένειες μας. Σκέφτομαι ότι είμαστε στο σπίτι μας και στο φιλάκι μας. Δεν μπορώ να δω τις καλές μέρες. Επομένως είμαι ο ζωντανός άνθρωπος και έχω ελπίδα για επόμενές μέρες να ζήσω και ελπίζω που εμείς θα δούμε τον ήλιο πίσω από τις γκρι συννεφιές και αυτό θα περάσει μετά από τις μαύρες μέρες. Αλλά το πιο σημαντικό είναι να επιβιώσουμε και φυσικά και πνευματικά και να περιμείνουμε την μέρα για να αγκαλιάσουμε τους αγαπημένους μας. Είναι η μόνη σχέδια μου για ένα ερχομένη χρόνο και άλλο ένα ερχομένη χρόνο. 


