Μία συμαντική εμπρεία στη ζωή μου ήταν να μένω στο εξωτερικό. Έζουσα στην Πράγα για μία χρόνια, από το Οκτόβριο 2016 μέχρι το Σεπτέμβριο 2017. Όταν τελείωσα το μεταπτυχιακό μου το 2016, ο φίλος μού ζήτησε εμένα να πάω στην Πράγα με αυτόν. Θα ήταν εκεί για έρευνα και ήταν η αρχή της σχέσης μας. Δεν ήξερα τι να κάνω στην Τουρκία τότε και δέχτηκα να πάμε εκεί μαζί. Αφού μετακομίσαμε εκεί, βαρέθηκα πολύ στην αρχή. Έψαχνα δουλειά για 1-2 μήνες. Ήξερα ότι ήθελα να δουλεύω σε ένα θέατρο. Πολλά απο θέατρα που έκανα αίτηση δε με απάντησαν. Με δύο θέατρα είχα συνέδευξεις. Ένα από αυτά, με αποδέχτηκε για να κανονίζω μία καλοκαιρινή σχολή για ντοκουμαντέρ θέατρο. Άρχισα να δουλεύω για αυτό το θέατρο στο τέλος του 2016. Δεν με έφυγαν όταν γύρισα στην Τουρκία την επόμενη χρονιά. Ακόμα δουλεύω για αυτ'η την σχολή, άλλιες δουλιές που κάνω για αυτό το θεάτρο. Αφού κάνω άλλο ένα μάστερ στην Τουρκία τώρα (και δουλεύω για μία έρευνα εδώ) Κουράζομαι πολύ. Αλλά νιώθω ότι οι συνάδελφοι μου έγειναν σαν μια καλή οικογένεια για εμένα. Επείσης, νομίζω ότι είναι μια καλή ευκαιρεία να πάω στην Πράγα κάθε καλοκαίρι (έχουμε πάει και σε άλλες χώρες μαζί με αυτό το θέατρο, και μου άρεσε πολύ αυτή την εμπρεία!) Ήταν πολύ συμαντικό για εμένα, γιατί με έδειξε ότι μπωρώ να ζώω σε μία ξενή χώρα που δεν γνωρίζω καθόλου και να ξεκινάω μία νέα ζωή εκεί.
