Αυτό το καλοκαίρι έκανα ένα ταξίδι στην Αθήνα, για διακοπές. 

Πήγα με το λεοφορίο μιας σερβική-ελληνική εταιρία, που έφιγε από το Βελιγράδι. 

Περίπου στη μια ώρα μετά μεσάνυχτα φτασάμε στα σύνορα Εύζονη που κανάμε όλλοι το γρίγορο τεστ για κορονοϊο και μετά σινεχίσαμε το ταξίδι. Όταν κανάμε ένα διάλειμμα στον Άγιο Κωνσταντινο γνωρισα ότι είμαι στην Ελλάδα:

Ο ζεστος αέρος χτυπησε το προσοπό μου και όταν πήρα φραπέ ενιωσα πολύ χαρούμενη και εντουσιασμενη.

Το απόγευμα φτάσαμε σε Μεταξουργίο και πήγα σε μια στάση με μετρό για ξενοδοχείο μου που βρίσκεται στη περιοχή Εξαρχία. 

Τη πρώτη νυχτα στο δομάτιο μου είχε θοριβο από το δομάτιο γειτονιάς αλλά προηγούμενι πρωί από αυτό το δομάτιο βγίκε μια κοπέλα και μου είπε: ""Γεια σου, με λένε Λιζ. Είμαι από τη Ισπανία αλλά μένω στη Αγγλία. Μετά μου είπε πώς έχει φίλο από τη Θεσσαλονίκη που ερχεται να την δω. Πο πο! Σινεχίσαμε λίγο να περπατίσαμε μαζί μεχρι το κέντρο της Αθηνας.

Ήτανε η δεύτερη μου φορά στην Αθήνα και με τον χάρτη εβρήκα πολλους μερους, μουσεια, καφένια και μικρό οδό Αιολου για φαγιτό.

Πήγα και στη όπερα στην Ακροπολή και άλλο βράδι στο σινεμά θερινό στο Κολονάκι.

Έκανα εκδρόμες με το τρένο στη Χαλκίδα, με το λεοφορίο στο Ναυπλιο και με το φερριμποτ στη Έγινα.

Ολλες αυτες τες πολείς μου αρέσουν πολύ. Οι Έλληνες είναι όμορφοι και πάντα θέλουνε να βοηθήσανε.

Στο τέλος, μου αρέσει η ολλη φιλοσοφία της ζωής στην Ελλάδα.
