Ενα ταξίδι που εκάνα πρόσφατα

Υπάρχει ενα μικρό μέρος στην Ελλάδα, ακριβώς κάτω απο τον Όλυμπο. Τον είδα για πρώτη φορά οταν ήμουν νεά, και πολύ ερωτευμένη με τον μελλοντικό αντρα μου. Κάτε χρόνο πηγαίναμε εκεί για δύο, τρείς μέρες. Λιτόχωρο είναι μικρή πόλη μεταξύ θαλασσα και το βούνο με τα σπίτια οπου στην Αυστρία. 

Φέτος, τρία χρόνια μετά ο αντρας μου έχει πεθάνει, μαζέβω την δύναμη να ξαναφύγω στο Λιτόχωρο, μόνη. Τίποτα άλαξει στο χωρίο μας, η εκκλησία, μικρή πλατεία με τον καφενείο  (εκεί κάθεισαν μόνο γέροι, χωρίς γυναίκες) και το άριστο βλεπο στον Όλυμπο και δάσος κάτο από το χωριό. Ταξίδεψα τον Σεπτεμβρίο, ηταν ακόμα ζεστό και ενας μαργαριταρενιο δίκτιο απο το φως ήταν απλωμένος στον ουρανό. 

Τον ζητάω, και οι αναμνήσεις, άλλα βρήκα την αγάπη, στην πλατεία, ανάμεσα σε σπιτία και στένοι οδοί, στους κήπους με τα λουλούδια που μας άρεσαν.

Μετά,  πέρασα δέκα μέρες στην θαλασσα με την φιλενάδα μου, στο σπίτι της φιλεναδας Ελληνικής, Μαγδαληνη μου πίες αγαπώ πολύ. Δεν μιλήσαμε γιά το παρελθον! γελάσαμε πολύ, ακούγαμε μουσική, κολυμπούσαμε κάτε μέρα μαγείρεβαμε μαζί το ψαρί με πατάτες... Αλλά, καπού ψηλά στον ουρανό γράφτηκε ότι η αγάπη είναι πίο δυνατή απο τον θάνατο. Αλήθεια είναι.
