Το θέμα της μετανάστευσης είναι πολύ επίκαιρο για την χώρα μου, αφού σύμφωνα με μια έρευνα που είδα προσφάτα, το 2021 περισσότεροι από εξακόσιες χιλιάδες ουκρανοί εγκατέλειψαν την πατρίδα, γλιστρώντας από την πολιτική αστάθεια και ψάχνοντας μια καλύτερη ζωή. Είναι ιστορικό ρέκορ και ένα τεράστιο ποσό για μια χώρα, ο συνολικός πληθυσμός της οποίας φτάνει σε περίπου σαράντα δύο εκατομμύρια κατοίκους. Στα πανεπιστημιακά μου χρόνια πίστευα ότι εγώ οπωσδήποτε πρέπει να μείνω, επειδή αν φύγουν όλοι όσοι έχουν προοπτικές (με εκπαίδευση, με ηθηκές αξίες και θέληση να δουλεύουν για ένα κοινό μέλλον), πώς ουσιαστίκα μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση εδώ; 

Αλλά τώρα που είμαι έγκυος, άρχισα να ζυγίζω τα θετικά και τα αρνητικά όχι μόνο για τον εαυτό μού. Θα έχει η κόρη μου πρόσβαση στην γιατρική και την εκπαίδευση; Θα βλέπει την ισότητα των φύλων στην θέση εργασίας; Θα αισθάνεται την προστασία των βασικών της ανθρώπινων δικαιωμάτων; Στην καθημερινότητά μας συχνά οι πλούσιοι είναι πιο ""ίσιοι"" από τους άλλους, και ακόμα που η οικογένεια μού είναι αρκετά ευκατάστατη οικονομικά, δεν θέλω τα παιδιά μου να απορροφάνε αυτές τις διαστρευλωμένες αξίες. Δεν θέλω να ανοίγουν τον δρόμο τους με τις δωροδωκίες και να προσαρμόζονται σ'αυτό το άθλιο σύστημα.

Καταλαβαίνω όμως, οτί η κατάστασή μου δεν είναι και χαρακτεριστική - για τους περισσότερους μετανάστες είναι θέμα επιβίωσης. Πολλοί από αυτούς είναι άντρες χωρίς ιδιαίτερο επάγγελμα που αρχίζουν με κάποιες προσωρινές εργασίες στην Ευρώπη, και αναμένουν μια ευκαιρία να πιάσουν μόνιμη δουλειά και να μεταφέρουν όλη την οικογένεια. Αρκετοί βρίσκονται στο εξωτερικό παράνομα, χωρίς καμία εγγύηση ότι θα πληρωθούν ή πάρουν αποζημίωση εάν πάσχουν τραύματα στην θέση εργασίας. Οι περισσότεροι περνάνε μήνες ή ακόμα και χρόνια χωρίς να βλέπουν τους αγαπημένους τους ανθρώπους.

Το πρόβλημα είναι ανεξάντλητο και δεν χωράει σε μία σύντομη έκθεση. Πιστεύω όμως, ότι στον καθένα πρέπει να δωθεί η συνειδητοποιημένη επιλογή πού θέλει να ζήσει και ποιές προσπάθειες είναι έτοιμος να βάλει.
