Πριν από δυο χρόνια, με την αγαπημένη φίλη μου, τη Σάρα, που αγαπάς τη Ελλάδα σαν εμένα, αποφασίσαμε να ανεβούμε το βουνό Όλυμπο. Και να το οργανώνουμε δεν ήτανε εύκολο, πάνω απ'όλα αν δεν οδηγείς και πρέπει να χρησιμοποιείς το Κ.Τ.Ε.Λ.! Άλλα ήτανε η πιο εκπληκτική εμπειρία της ζωής μου! Πήγαμε στο τέλος του Ιουλίου και φοβήθηκα τη ζέστη, αλλά περιέργως έβρεχε και έκανε πολύ κρύο (2-5 βαθμούς!). Διαβάσαμε οτι χρειαστήκαμε τρεις ώρες για να φτάσουμε στο ορεινὀ καταφύγιο. Εγώ και η φίλη μου λατρέυουμε να περπατάμε, αλλά η ανάβαση ήτανε πιο δύσκολη  (αλλά ήτανε και πιο όμορφη) από ό,τι περιμέναμε! Όταν φτάσαμε, πρώτο θέλαμε να κάνουμε ένα ντους, αφού μυρίσαμε σαν κατσίκια! Ξέραμε οτι το ντους εκεί έχει μόνο κρύο νερό, αλλά δεν μπορούμε να φανταστούμε οτι τη τουαλέτα έχει όλα τα παράθυρα ανοικτά και ήτανε σαν ένα ψυγείο! Στο καταφύγιο συναντήσαμε πάρα πολλά ενδιαφέροντα (και τρελά σαν εμάς) άτομα από όλο τον κόσμο, τι υπέροχο! Μιλήσαμε για την ανάβαση και για τις άλλες εμπειρίες και τα άλλα ταξίδια που έχουμε κάνει. Μετά αφήσαμε τα βρεγμένα (και βρομερά) ρούχα μας να στεγνώσουν μπροστά στα φότια (σαν τους άλλους) και το βράδυ παίξαμε 'σκράμπλ' στα Ελληνικά! Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε τη κατάσταση πολύ νωρίς, γιατί θέλαμε να φτάσουμε στο Λιτόχωρο με τα πόδια μας. Το πρώτο μέρος που έχουμε κάνει, ήτανε πιο γρήγορο, μόνο τρεις ώρες! Όπως ο Οδυσσέας, αμαρτήσαμε με ύβρις και σκεφτήκαμε οτι μπορούμε να φτάσουμε στο Λιτόχωρο στις πέντε όταν ήτανε το τελευταίο τρένο για Τρίκαλα. Το νέο μονοπάτι ήτανε καταπληκτικό: είδαμε καταρράκτες, πολλές καταπράσινες περιοχές και ακόμη μια εκκλησία μέσα σε ένα σπήλαιο! Αλλά ίσως γιατί ήμουν κουρασμένες, ίσως γιατί το μονοπάτι δεν ήτανε εύκολο, μας πήρε πολλές ώρες και φυσικά χάσαμε το τρένο! Στο τέλος καταφἐραμε στη Τρικάλα και, αν δεν μπορούσαμε να κινήσουμε τα πόδια μας τις επόμενες μέρες, ήτανε η καλύτερη εμπειρία της ζωής μας!
