Αγαπητό μου ημερολόγιο, 

Έχω κάτι εβδομάδες να σου γράψω, αλλά τελευταία τα πράγματα πάνε στραβά για μένα και δεν βρήκα το θάρρος να κάτσω να τακτοποιήσω τις σκέψεις μου ως τώρα. 

Ήρθα στην Αθήνα πριν ενάμιση μήνα γιατί βρήκα δουλειά σε μια τράπεζα. Είχα βαρεθεί το χωριό και αφού έκλεισε η εταιρία όπου εργαζόμουν, αποφάσισα να έρθω στην πόλη για να πάρω τον αέρα μου. Με τη φίλη μου τα χωρίσαμε λίγο πριν, αλλά όταν έμαθε ότι θα έφευγα, το μετάνιωσε και ήρθε να μου πει ότι δεν ήθελε να μείνει μόνη της στο χωριό. Το πρόβλημά είναι ότι δεν ήθελε ούτε να έρθει μαζί μου. Παρόλο που προσπάθησα να την πείσω ότι πρόκειται για προσωρινή κατάσταση, ότι θα έμενα στην Αθήνα για μικρό χρονικό διάστημα, αυτή δεν πείστηκε και με παρακάλεσε να μείνω. Εγώ συγκινήθηκα πολύ και δεν αδιαφορούσα βέβαια τα παρακάλιά της, κάτι μέσα μου όμως μου έλεγε ότι δεν έπρεπε να κάνω πίσω κι ήρθα τελικά στην Αθήνα. Τράβηξα πολύ εξαιτίας της και πολλές φορές αναρωτήθηκα εάν έκανα το σωστό... Τελικά όμως το πήρα απόφαση ότι η ερωτευτική αυτή υπόθεση είχε λήξει για τα καλά και τώρα, πιο ήσυχος και ευτυχισμένος, είμαι σίγουρος ότι θα βρω άλλο κορίτσι που να μ'αγαπάει αληθινά.

Αφού έφτασα έχω γνωρίσει μερικά άτομα. Μένω σ'ένα ωραίο διαμέρισμα με άλλους δυο ανθρώπους, έναν Βέλγο φοιτητή και μια κοπέλα από τη Ρόδο. Επειδή κι αυτοί έφτασαν στην πόλη πριν από λίγο, κάνουμε συχνά παρέα και πάμε για βόλτα ή στο σινεμά. Και στη δουλειά γνώρισα πολύ κόσμο, δεν έκανα όμως κανένα φίλο ακόμα. Σίγουρα θα αλλάξει αυτό σε λίγο! Πάντως, αυτό που με ανησυχεί πραγματικά είναι ο μισθός μου, ο οποίος δεν είναι και πολύ καλός. Το αφεντικό μού είπε τις προάλλες πως μόλις προαχθώ θα αυξανθεί κι ο μισθός μου, αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί μέχρι την επόμενη χρονιά... Θα δείξει λοιπόν τι θα κάνω τότε... Προς το παρόν, προσπαθώ να απολαύσω την πόλη και να κάνω καινούργιους φίλους... 






