Αγαπητό μου ημερολόγιο, πρόσφατα έχω παρατηρήσει ότι, κατά κάποιο τρόπο, αισθάνομαι ξένος σε αυτό το σημείο του σύμπαντος που λέγεται κόσμος. Δεν ξέρω, μήπως είναι ότι νοσταλγώ τα νεότερα μου χρόνια, όταν δεν ντρεπόμουν ούτε να γελάω ούτε να κλαίω. Δεν είμαι πια ο ίδιος, δεν ξέρω για τί, αλλά στα βαθιά της καρδιάς μου νιώθω ότι κάτι έχει αλλάξει - ή μήπως άλλαξαν οι άλλοι; -. Εν παση περιπτώσει, δεν επικοινωνώ με τον κόσμο όπως έκανα παλιά. Το τελευταίο καιρό, δεν αισθάνομαι άνετος στο σπίτι με την οικογένειά μου: ο διάλογος και η χαρά που κυριαρχούσε παλιά, σχεδόν εξαφανίστηκαν. Οι λέξεις που ανταλλάζω με την μητέρα ή με τις αδελφές μου είναι όλο και πιο σπάνιες. Ο καθένας κάνει την δική του ζωή, και όποτε προβλέπεται η ευκαιρία (ή η απειλή;) για διάλογο, επεμβαίνει η αγαπητή μας τηλεόραση, για να εκφωνίζει αυτή τις απόψεις της. ""Πω, πω, παρά λίγο σωθήκαμε!"", σκέφτεται ο καθένας στον εαυτό του. Εντάξει, εγώ καταλαβαίνω ότι δεν είμαστε πια παιδιά, και ότι είναι λογικό ότι το σημείο αναφοράς και προσανατολής για τις ζωές μας δεν μονοπωλείται πλέον από την οικογένεια.  και ότι αναγκαζόμαστε από τις δουλειές ή σπουδές μας να παραμείνουμε περισσότερο χρόνο έξω από το σπίτι, αυτό δεν το συζητάω. Εγώ μόνο θα ήθελα να υπάρχει λίγο πιο διάλογο, να κουβεντιάσουμε, έστω και για μαλακίες, αλλά να εκφραστούμε. Για τι πιστεύω ότι τις περισσότερες φορές που είμαι θυμωμένος η θλυμμένος (ή μάλλον και τα δύο ταυτόχρονα), οφείλονται μόνο στο ότι δεν είπα κάτι που ήθελα να πω, στην αδελφή μου, ας πούμε. Θέλω να πιστέψω ότι ο λόγος της νοσταλγικής μου κατάστασης και της αρνητικής μου διάθεσης είναι αυτός. Ποτέ δεν είχα κανένα πρόβλημα να εφαρμωστό στις κοινωνικές αλλαγές, στις νέες απαιτήσεις του παρόντος, ... μου αρέσουν πάρα πολύ οι καινούργιες εμπειρίες, γιατι θεωρώ ότι είμαι ανοικτός άνθρωπος. Τότε, για τι δεν προσπαθώ να εφαρμωστώ, εν μέρει, και να αλλάξω, εν μέρει, την κατάσταση στην οικογένειά μου, όπως κάνω στις άλλες πλευρές της ζωής μου; Έφτασε η ώρα!
