Αγαπητέ κύριε, 

Καταρχήν το θέμα που τώρα πρόκειται να σας εκθέσω δεν είναι εύκολο, θα έλεγα ότι είναι αρκετά περίπλοκο αλλά πραγματικό και δύστυχώς πρέπει να το αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα και με περίσσότερα σοβαρότητα και ευθύνη. Πρόκειταί για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Αυτά τα άτομα που μέχρι χθές ήτανε σαν να μην είχαμε τύποτα, αυτά που, και το ξαναλέω, μέχρι χθές ούτε θέσεις παρκαρίσματος, και λέω... θέσεις παρκαρίσματος!... είναι πολλά, τίποτα δεν υπήρχε και κανείς δεν είχε ασχοληθεί με το τεράστιο πρόβλημα που έχουμε. Πρόβλημα ναι, αλλά... που είναι οι λύσεις; Φαίνεται ότι κανεις δεν θέλει να ξέρει τίποτε για αυτό εκτός, δυστυχώς, από τα άτομα που έχουν τέτοιες δυσκολίες και, βεβαίως, τους γονείς, φίλους τους και τα άτομα του κυλώματος τους. 

Σήμερα σας γράφω για να σας πώ ότι εύτυχως είμαστε πολλοί πίσω από αυτούς, απλά άτομα που θέλουμε να κάνουμε ένα μέτωπο για να προσπαθούμε να βελτιώσουμε τέτοια θλιβερή κατάσταση που έχουμε κάθε μέρα. 

Πρέπει τότε να πόυμε στην κυβέρνηση μια για πάντα οτι αυτά τα άτομα είναι πάνω απ'ολα άτομα, άτομα που έχουν τα ίδια δίκαιώματα όπως οί άλλοι. Άτομα που χρειάζονται λεωφορεία με ειδικές σκάλες, πεζοδρόμια χωρίς τρύπες και με ράμπες για τα καροτσάκια τους. Εν ολοίγοις, να επενδύσουν, γίατι είναι επένδυση σε είδικες υποδομές, (που τώρα δεν προκείται να σας έκθεσω), για να τους κάνουμε πιο εύχαριστη ζωή, πιο εύκολη και πιο ευτυχισμένη. 

Σας παρακαλώ, ας τους δώσουμε την προσοχή που αξίζουν, μην περιμένουμε το αύριο, θα... θα... να κοιτάξουμε τις άλλες χώρες και να αντιγράψουμε τα καλά τους, να μάθουμε να συμβιώνουμε με μία πραγματικότητα που οι περισσότεροι φαίνεται να την αγνοούν, και πρώτα απ'ολα (οί πρωτοί)... οί πολιτικοί... όπως παντα. 

Με σεβασμό. 

XXX

Ομολογώ οτί είναι πολύ δύσκολο θέμα!


