Αγαπητό μου ημερολόγιο, έχω πολύ καιρό να σου γράψω, το ξέρω, κι ελπίζω να μην μου θυμάσαι γι'αυτό. Έχω τόσα πράγματα να σου διηγήσω... Σήμερα ξύπνησα, και πριν σηκωθώ, σκέφτηκα τι ωραία πράγματα είχε ο κόσμος να μου προσφέρει, αλλά καθώς περνούσε η ημέρα, συνειδητοποιήσα ότι καλύτερα να έχω μείνει στο κρεβάτι. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ήρθε ξαφνικά στο μυαλό μου η εικώνα της Μαρίας, την ξέρεις κιόλας, την αγαπημένη μου την Μαρία, η οποία ήταν σε μια μακρινή περίοδο της ζωής μου η καλύτερή μου φίλη. Πώς χαθήκαμε τόσο, άραγε; Σταματήσαμε να επικοινωνούμε χωρίς σημαντικό λόγο και τώρα ίσως είναι αργά για να ξαναιδωθούμε. Ύστερα σκέφθηκα τον Γιώργο... τον αγαπάω τόσο αλλά δεν τολμάω να του το πω... Μα γιατί είμαι τόσο ντροπαλή; Αν συνεχίζω να συμπεριφέρομαι τόσο κλειστά, θα καταλήξω στη μοναξιά, και φοβάμαι, δε θέλω να συμμοιραστώ τη ζωή μου με ένα σωρό γατάκια σ'ένα σκοτεινό δωμάτιο. Όταν έφυγα για τη δουλειά δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέπτομαι τον αφεντικό μου και τον άσχημο του τρόπο με τον οποίο με πληγώνει συνεχώς. Μου κάνει να αισθανθώ άβολα πώς με κοιτάζει, κάθε φορά που με πλησιάζει στο γραφείο, πώς μου φωνάζει για να τελειώσω μια δουλειά, λες και δεν κάνω τίποτα σωστά... Αλλά δεν μπορώ να αφήσω αυτή τη δουλειά, ξέρεις, πληρώνομαι αρκετά ώστε να μπορέσω να ενοικιάσω δικό μου διαμέρισμα, πράγμα που είναι σχεδόν αδύνατο σήμερα, και, παρ'όλο που η σχέση με τους συνεργάτες μου δεν είναι τόσο καλή όσο θα μου άρεσε, δεν έχω άλλη επιλογή. Φοβάμαι το να αντιμετωπίζω κάθε μέρα αυτόν τον κόσμο που έγινε τόσο ανταγωνιστικό. Η ζωή δεν είναι πια ζωή, άλλα διαγώνισμα. Έχει αλλάξει τόσο ο κόσμος μας, η κοινωνίας μας! Γίναμε όλοι λιγότερο πιστοί, δηλαδή, δεν πιστεύουμε πια στην ανθρωπότητα, στο να βοηθάει ο ένας τον άλλον, δεν παρατηρούμε πια με περιέργεια αυτό που μας περιλαμβάνει... και τι να σου πω για τόσα άσχημα γεγονότα που συμβαίνουν σε άλλες χώρες του κόσμου; Εμείς, οι ""πλούσιες"" χώρες πετάμε το φαγητό που μας χάλασε στο σκουπίδι, ενώ στην Αφρική, για παράδειγμα, πεθαίνουν άνθρωποι για πείνα κάθε δευτερόλεπτο... Είναι φρικτό, αλλά έτσι κι αλλιώς συνηθίζουμε τέτοια κατάσταση και φτάνει με το να κλείσουμε την τηλεόραση για να αισθανθούμε καλύτερα. Πού να καταλήξει η ανθρωπότητα; Και ο ίδιος φόβος με κυριεύει όταν βλέπω τον δυτικό πολήτη να μη σέβεται το περιβάλλον' η μόλυνση θαλάσσων, το να μη ανακυκλώνει ποτέ... Δε θα μείνει Γη που να μας ζήσει! Θα βρούμε λύση, αγαπητό μου ημερολόγιο, σε τέτοια κατάσταση;
