Αγαπημένη μου Δέσποινα, 

Τι κάνεις παιδί μου; Σου γράφω ένα γράμμα γιατί δεν είμαι καλά. Ξέρεις τι έγινε στο σπίτι μου τον περασμένο μήνα; Η μητέρα σου σου είπα κάτι; 

Ήταν ένα παρασκευί και εγώ είχα δουλέψει πολύ αυτή την μέρα και κουράστηκα πολύ, λιπόν, πήγα στο κρεβάτι πολύ νωρίς, στις δέκα πάνω κάτω. Εγώ θιμάμαι ότι στις δύο άκουσα κάτι, αλλά σκέφτηκα ότι ήταν μία γάτα που χάιδευε, και κοιμήθηκα ξανά

Εγώ ξύπνησα στις ευτά, πήγα στο βάνιο και όταν πήγα στην κουζίνα, δεν μπορούσα να πιστέυω τίποτα. Τι ήταν τέτιος χάος; Κάπιος μπήκα μέσα στο σπίτι μου!! Εγώ τρελήθηκα, και τηλεφώνησα την αστυνομία. Η αστυνομία μου είπε ότι μερικές κλεφτές έκλεψαν πολά σπίτια την ίδια νύχτα, αλλά δεν ήξεραν πόσες κλεφτές και από πού ήταν.

 Στο λίυινγ ρουμ μου δεν ύπηρχε τίποτα, πού ήταν η μεγάλη τηλεόραση που αγόρασα δύο μέρες πρίν; Ενώ έκλαιγα πολύ, οι γονείς μου έφτασαν. Αυτοί με βοήθησαν λίγο και πήγαμε να φάμε κάτι, αλλά στην κουζήνα δεν ύπηρχε τίποτα. Το ψυγείο δεν ήταν εκεί, ο καλός φουρνός δεν ήταν εκεί…

Από αυτή την μέρα εγώ κοιμάμαι στο σπίτι των γονιών μου και η αστινομία δεν ξέρει ακόμα τίποτα. 

Τι σκέφτεσαι Δέσποινα; παρακαλώ, γράφε με και μου λέει τι πρέπει να κάνω.

Φυλάκια πολλά

Γιάννης 


