Αγαπητέ κύριε,σας γράφω για να περιγράψω ένα παιχνίδι που μου άρεσε πάρα πολύ όταν ήμουν παιδί.Ήταν ένα παιχνίδι μόνο για κοπέλες,και τα κορίτσια δεν το παίζουν τώρα,τουλάχιστον εγώ δεν τις είδα ποτέ το τελευταίο καιρό παίζοντας αυτο το παιχνίδι στο δρόμο.Το όνομα του παιχνιδιού είναι ""οι καρφίτσες"".

Οι κοπέλες παίζαμε στο δρόμο,στο έδαφος,κάναμε ένα βουναλάκι από χώμα και βάζαμε μέσα τις καρφίτσες.Αυτές οι καρφίτσες ήταν ωραίες γιατί είχαν το κεφάλι χρωματιστό,και μας άρεσαν πάρα πολύ.

Πάνω στο βουναλάκι βάζαμε μία πέτρα,και αν καμία καρφίτσα ήταν έξω,ήταν για εσένα. Τελικά,αν το παιχνίδι ήταν στα αλήθεια,όλες οι καρφίτσες που έβρισκες ήταν για εσένα,για πάντα,αλλά αν το παιχνίδι δεν ήταν αληθινό,κάθε κοπέλα ξαναέπαιρνε τις δικές της τα κορίτσια κάναμε μικρά μαξιλάρια από χαρτί εφημερίδας για να βάλουμε τις καρφίτσες.

Στα μαγαζιά μπορούσες να βρεις μικρούς κύκλους από πλαστικό γεμάτους από χρωματιστές καρφίτσες γύρο γύρο.Ένας από αυτούς τους κύκλους ήτην ένας θησαυρός για μια κοπέλα.

Εγώ ποτέ δεν είχα κανένα.

Τώρα μου αρέσει να θυμάμαι αυτό το φτηνό και απλό παιχνίδι.Μόνο χρειαζόμαστε άλλες φίλες,λίγο χώμα,μερικές καρφίτσες αλλά,το πιο σημαντικό: ένας δρόμος χωρίς αυτοκίνητα.

Με εκτίμηση.

xxx
